Week 4

Noors is geinig. Met een beetje fantasie valt elk woord te ontcijferen. Het is de truc om losjes te lezen. De woorden te vertalen op gevoel en niet met het verstand. Gewoon je eerste ingeving volgen. Zo is hastverk haastwerk. Innbo inboedel. En forsikring verzekering.

Noren gebruiken ook Nederlandse woorden maar dan op een ouderwetse manier. Flink wordt hier gebruikt als goed en gammel betekent oud. Hoeveel jaar gammel ben je? vragen ze elkaar dan. Gewoon geestig toch?

Vandaag (19 mei) was mijn laatste les. De klas gaat nog 4 lessen door maar ik ga op vakantie. Ik ben blij want ik kan de indoctrinerende woorden van mijn Russische juf over hoe je je wel en niet mag gedragen in Noorwegen, niet meer aanhoren. Iedere les wordt er wel een uurtje ingericht voor onderwijs over normen en waarden in de Noorse samenleving. Maar dan met een Russisch sausje eroverheen. Haar woorden doen mij sterk denken aan de propaganda tijdens de hoogtijdagen van het communisme. Ik noem mijn lerares dan ook gekscherend Irina Stalin.

Onderwerp van vandaag was: omgangsvormen. Hoe men elkaar in Noorwegen begroet op straat en in welke mate fysiek contact met familie en vrienden in het openbaar geaccepteerd wordt. Lees: in geen enkele. Ik dacht aan de zoenen die ik mijn dierbaren altijd in ruime mate geef op straat. Over en uit moest het daarmee zijn van Irina Stalin. Ik herinner me dat Øyvind mij eens zei dat ik very touchy was with other people. Is dat zo? Het blijkt dat ik tijdens deze weken les niet alleen over Noorwegen leer maar ook aardig wat zaken over mezelf.

En dan met name hoe opstandig ik word van het Russische paternalistische geneuzel. En van het feit dat Irina in plaats van ons Noorse normen en waarden te leren eigenlijk haar eigen communistische standaarden oplegt. En mijn klasgenoten haar idioterie slikken als warme broodjes. Bij iedere nieuwe bizarre opmerking schudde ik moedeloos mijn hoofd.

Het meest bizarre van het verhaal is nog dat mijn aversie tegen Irina niet wederzijds bleek te zijn. Aan het begin van de les herinnerde ze de klas er aan dat het mijn laatste les was en sprak ze uit hoe jammer dat wel niet was. In de pauze zei ze hoe leuk het zou zijn geweest als ik bij de laatste les zou zijn geweest. Want dan zouden ze een klein feestje met eten organiseren (denk aan: Russische worstenbroodjes). En aan het einde van de les moest en zou er een groepsfoto worden gemaakt, omdat ik er dan nog op zou staan.

image

Toen was het echt gedaan met de les en werden de boeken ingepakt. Irina kwam naar mij toe, bedankte mij voor mijn aanwezigheid, stak haar hand uit en reikte mij haar wang toe. Ik aarzelde geen moment en kuste hem hartelijk. Versteend sprong ze achteruit. “Dit is niet wat we doen in Noorwegen Lieneke. Dit heb ik je toch geleerd. Alleen onze wangen zouden elkaar moeten raken!” kraaide ze naar me. Ik was niet geschrokken van haar reactie. “Ik wilde je toch graag zoenen” zei ik haar lachend. “Oke” zei ze, en lachte toen ook ontwapenend; “It’s ok, I liked it.” Brak ik daar zomaar even door de koude oorlog heen. Ik had haar hart gewonnen. En zij – eerlijk toegegeven – ook een klein beetje die van mij.

 

 

Reageer