Dag 6

In Noorwegen zijn veel dingen hetzelfde als in Nederland. Zo is het gebruikelijk om je gesmeerde boterhammen mee te nemen van huis voor de lunch. In een plastic zakje of aluminum folie. Ik ben al zeker 4 keer gecomplimenteerd hiervoor door de Noren. “Je bent al echt ingeburgerd zeg, veldig bra!” De complimenten heb ik ontvangen met een grote glimlach en van binnen lach ik me rot. Tot dusver niets nieuws onder de zon.

Toch vallen mij een aantal zaken op die hier anders zijn. Zoals: Mensen fietsen hier op de stoep. De stoep is van asfalt. Bijna alles is van asfalt.

IMG_1823

Auto’s stoppen bij het zebrapad voor fietsende fietsers. En ze stoppen al wanneer je nog 20 meter van het zebrapad verwijderd bent. Je moet er dus flink voor doorlopen. Maar dat zijn ze wel gewend. Ik zie weinig dikkerds hier. Ze hebben hier nog een postkantoor en geen wifi in de trein. Om 4 uur zit de trein nokvol. Men gaat naar huis. Nok betekent overigens ‘genoeg’ in het Noors. De trein zit dus gevuld met genoeg mensen. Je kan een kaartje kopen in de trein. Daarvoor moet je in het wagonnetje stappen waar de conducteur in zit. Dit staan aangegeven op de wagon. Als je in de normale wagon zit wordt je niet gecontroleerd. Conducteur zijn in Noorwegen lijkt de meest luie baan te worden die ik ooit heb gezien. Gister zat ik met mijn goede fatsoen in de betaalwagon met portemonnee gereed in de hand. Jeg vil gjerne kjöpe billett til Stavanger Sentrum. Maar de conductrice excuseerde zich en gaf aan dat het bonnetjes apparaat stuk was. Of ik op het aankomststation een kaartje wilde kopen. Met terugwerkende kracht. Natuurlijk zei ik. Niet gedaan natuurlijk.

Mijn les gister was overigens weer hilarisch. Bij binnenkomst zat er een nieuwe student – een goedgemutste Aziaat – op het puntje van zijn stoel. De lerares was er nog niet. Ik besloot hem te waarschuwen. Ik zei de lerares is nogal streng, ze is Russisch. Een vrouwelijke Stalin. Ze komt straks binnen en zal je eerst negeren. Als je er dan heen gaat zal ze je zuchtend ontvangen en vragen waarom je nu nog komt, waar je eerder Noors hebt gevolgd en of je de boeken hebt. Heb je de boeken? Ik zag de paniek in zijn ogen. Nee nee, no books. Oké zeg ik no worries, laat je gewoon van je beste kant zien oke? Pin peng (zo heet hij volgens mij) knikte driftig. De lerares kwam binnen en liep Pin Peng voorbij alsof ze hem niet had gezien. Angstig keek hij naar mij. GO! zei ik geluidloos met mijn mond en ik wees met mijn hoofd in de richting van de lerares. Ik wou dat ik had gefilmd wat er toen gebeurde. Mijn voorspelling kwam exact uit. Pin Peng was goed voorbereid en pareerde al haar gestapo achtige ondervragingen. Kennelijk had hij de lerares wel overtuigd want Pin Peng werd niet op een stoel voor de klas gezet voor ondervraging. Maar ik koesterde geen wrok. Achter de rug van de lerares stak hij twee duimen naar mij op en schonk hij mij zijn grootste glimlach. Voor mij kon de dag niet meer stuk.

Voor jullie beeldvorming heb ik mijn juf gister stiekem gefilmd.

‘s Avonds hebben Øyvind en ik de BBQ aangestoken. Alles wat ik hierover kan zeggen is dat ik voldoende vlees binnenkrijg.

Reageer