Times they are a-changin’

Sinds mijn ouders met pensioen zijn, doen ze de gekste dingen. Zo verzint mijn moeder de wildste plannetjes: “Ha die Lien” kraait ze dan van plezier aan de telefoon. “We hebben net een caravan gekocht, leuk he!? Hij heet Kip.”

En mijn vader vindt zichzelf opnieuw uit. Op een avond zie ik hem stilletjes naar boven lopen. Te stilletjes als je het mij vraagt. Als een man die iets in zijn schild voert. “Pap, wat doe je?” Betrapt kijkt hij op terwijl ik de kamer binnen kom. “Ik speel gitaar.” En om zijn woorden kracht bij te zetten: “Ik zit op les.”

Mijn vader speelde vroeger, toen ik een jaar of 12 was, áltijd gitaar. Nouja speelde… Hij ramde op de snaren als de gitarist van Metallica en stootte nasale tonen uit. Vol zelfvertrouwen en met een ongekend enthousiasme. Je begrijpt: Hij speelde Bob Dylan. Ik vond het altijd heel wat klinken en was best trots op mijn vader die toch maar mooi gitaar kon spelen. Later leerde ik dat hij alleen akkoorden kon spelen en dat de echte Bob Dylan half zo vals niet zong. Maar dat hinderde niet. Zoals hij dat zelf altijd zegt. Hij stond er en hij speelde. Hij speelde zelfs voor 100 man op zijn eigen verjaardag met een soort van bandje. Dat moet je mooi maar durven. Met alleen akkoorden en die stem. Later, in de tropenjaren, tijdens drukke praktijkweken en met puberende kinderen, zag ik hem nooit meer spelen.

Tót die avond waarop ik hem, als een onzekere beginner, achter zijn bladmuziek betrapte en hij noten speelde. Zowaar noten! Heel rustig en geconcentreerd. Ik vond het aandoenlijk en hilarisch tegelijk. En omdat ik vreesde dat het laatste gevoel zou overwinnen, vluchtte ik snel de douche in. Om mijn lach weg te spoelen met water. Ik dacht aan hoe mooi het eigenlijk was, dat die oudjes nu ze de tijd hebben weer echt doen waar ze zin in hebben. Je ziet ze zo vreselijk genieten. Ik vind het schitterend om te zien hoe papa, licht onzeker maar vastberaden, het plan heeft opgevat om dit keer écht te gaan leren spelen. Noten! Ding ding ding. Na 5 minuten dezelfde noot begon ik mij af te vragen of zingen geen onderdeel meer was van deze basis-cursus gitaar.

Toen brak daar de neusverkouden-knijp-stem boven het gitaargeluid uit. De onmiskenbare Bob Dylan imitatie. Ik hield het niet meer en luid schaterend verliet ik de badkamer. Bob zou zingen: Times they are a-changin’. Maar sommige dingen veranderen nooit.
Gelukkig maar.

Reageer