De lijdensweg

Uitvoering Bach Mattheus Passion 2015
Kerk IJmuiden
Gemiddelde leeftijd: 72 jaar 

Het was een magere Mattheus’ dit jaar. Marry was de dropjes vergeten en mijn beste vriend Art schitterde door afwezigheid. Terwijl hij vorig jaar nog vermomd als heer naast me zat. Om te geinen voornamelijk. En zo nu en dan te vragen waar we waren.
Dit jaar las ik niet mee. De hoofdreden hiervoor was de solist verantwoordelijk voor de jezuspartij. En de evangelist ook. Mooie mannen! Ik wist wel waar ik was; met één van die twee in een huwelijksbootje.

Halverwege deel één vroeg Marlijn mij om chocolade. Die er ook niet was. De tenor hield tijdens zijn solopartij zijn zangboek zo ver voor zich uit dat ik zou zweren dat hij van plan was een violist ermee op zijn kop te slaan. Aan zijn rambo-kapsel te zien zou dat een flinke dreun worden.

In het koor zongen de bekende oude morsige mannetjes. Met hun waffeltjes synchroon als marionettenpoppen. Naast me wiebelde Marlijn dorstig op haar bankje, vol ongeduld tot het uitgeven van de consumptiebon. Ik had ook honger en dorst in drank. Het was immers vrijdagavond. Ik dacht terug aan de broodjes ei, appeltjes in stukjes, melk en servetten die mijn moeder vlak voor de uitvoering in de kerk had rondgedeeld. Met de beslistheid van een legercommandant. Opgegeten door ons onder de afkeurende blikken van het collega-publiek. ‘Daar heb je ze weer hoor. Die drukke familie met die broodjes ei. Getver.’

In de pauze dronken we bier van onze consumptiebonnen en vroegen we ons af of het tweede deel nou langer of korter duurde dan het eerste deel. Ik raakte maar niet in vervoering en tot overmaat van ramp begon de vrouw naast me ook nog eens flink te bouten. Alsof zij die broodjes ei had opgegeten in plaats van ik. Op de zeldzame momenten dat de muziek mij wel pakte, pakte de muziek mijn vader die vlak voor mij zat blijkbaar ook. Ik kon het merken aan de manier waarop hij headbangend in zijn kerkbankje hing. Met schokkende dansbewegingen die me deden denken aan die ouwe rockster uit de film Love Actually.

Toen na 2,5 uur de Aria ‘Geduld Geduld’ werd ingezet wist ik het zeker, dit was mijn laatste keer hier.  Maar toch… nadat eenmaal de laatste noten hadden geklonken en de stemmen waren verstomd was het dood en doodstil. Zo’n 300 man hield eventjes zijn adem in en zat stokstijf. Geen geschuifel, geen gekuch, geen gesnif. Alleen maar stilte.  Ook ik werd stil van binnen. 3,5 uur verkropte vervoering kwam eindelijk vrij. Ach het heeft ook allemaal wel wat dacht ik toen. De hilariteit van mijn moeders voedselbank, nog net niet met koelbox. De ernstige blikken van het publiek en de zangers. Ik keek naar de strakke blik van de knappe solist. Oké, ik was om.  Volgend jaar ben ik gewoon weer van de Jezuspartij.

Reageer