Míjn Appie

Onlangs ben ik verhuisd. Weliswaar naar een woning 700 meter verderop en nog steeds in oud-west maar ik heb nu een andere Appie. – Albert Heijn – En ik mis mijn oude Appie. Ik mis de gezichten van onbekende bekenden die ik niet ken maar wel hérken. Mensen die ik al drie jaar een paar keer per week zie maar nog nooit heb gesproken. Ze voelen vertrouwd en ik mis ze. Ook al realiseer ik me dat het redelijk gek klinkt om mensen te missen die je niet kent. Maar neem nou de dakloze man op zijn vaste stek. Steevast gehuld in plastic regenpak. Ook al is het buiten + 25 of – 10. Hij luistert op zijn discman naar rare murmelmuziek waarbij hij meebrabbelt en verzamelt mandjes waar ik me hopeloos aan irriteer. Maar zelfs hem mis ik. Een beetje dan. Melancholie zet mij vaak aan tot overdrijven.

Maar ik mis ook mijn Appie omdat ik mij er vertrouwd in voel. Ik ken de juiste plekken om mij tijdens momenten van black-outs met mandje en al te verschuilen en niet te worden aangebotst. Die, zeg maar black-outs krijg ik soms bij het zien van al dat eten. Meestal bij de groentenafdeling. Ik krijg dan zoveel prikkels door de overdaad aan keuze dat ik niet meer kán kiezen, ik blokkeer en mij haastig naar een van mijn schuilplekken begeef. Op zulke momenten voel ik me redelijk verloren maar ik red me omdat ik rustig op een van die plekken mijn gedachten kan ordenen en mijzelf dwing tot het doorhakken van knopen. Oké lien het wordt gewoon pasta rood. Ohnee de courgettes zijn op. Paniek! Snel terug naar mijn plek en mij herpakken.
Vandaag voelde ik zo een bui aankomen en op mijn weg naar de Vomar besloot ik om door te lopen naar mijn oude Appie. Míjn Appie. Totaal in gedachten verzonken op één van mijn plekken werd ik aangetikt door een meisje van het personeel. Eén van die vriendelijke moslimmeisjes met donkere ogen en roze lippenstift. “We doen een klant-tevredenonderzoek, zou je misschien vijf minuutjes mee willen doen?” Ik herkende dit onbekende meisje en omdat ik altijd wel te porren ben voor iets goeds of geinigs liep ik achter haar aan naar de kaasafdeling waar een tafel met twee laptops stond uitgestald. Naast een van de laptops stond het vriendelijke meisje die ik herkende van de servicebalie. “Oh jaa maar dát is een bekende klant!” zei zij glimlachend. “Ja goed he” zei het moslimmeisje “ik pik alle vaste klanten er zo uit.” Wauw… dacht ik blij. Ik ben ook een onbekende bekende voor hun…
Ik besloot om nooit meer naar een andere supermarkt te gaan.

Reageer